Judith Schots, 10 april 2012
Zuid-Afrika , Pretoria 24°

Live life like it's heaven on earth

Lieve familie/vrienden,

Na 2 dagen van eieren zoeken, bijkletsen met pap, mam, Geert en Denise, bijkomen van m’n vliegreis en acclimatiseren, is het toch tijd voor nog een laatste update van mijn laatste 2 weken in Z-A. Ook dit maal, zoals beloofd, alleen dan wat later!

Mijn laatste weekje oog was eigenlijk zoals de voorgaande weken. Poli draaien, lensimplantaties en college’s volgen. Begrijp me niet verkeerd, samen met Thiemo (andere co-ass bij de oog uit Maastricht) hebben we er zeker wat van opgestoken en onze dagen nuttig besteed, maar iedereen die mij ook maar enigszins een beetje kent weet, oog is gewoon niet zo mijn ding..
Dus stond ik ‘s middags te trappelen om weer richting de OK te gaan en mijn handen uit m’n mouwen te steken. Met op mijn laatste dag de klapper van de 5 weken, een extreem gecompliceerde kaakresectie. Aangezien de zuid-afrikaanse oog co-assistenten op deze dag vrij hadden, kon ik mooi de gehele dag naar de MFS. Om half 9 stonden 3 kaakchirurgen et moi geheel steriel klaar om aan de slag te gaan. Met 6 mensen rondom het bed de patient klaar gemaakt voor de OK. Waar ik zorg droeg voor de katheter, zou de anesthesist assistent wel een centrale lijn aanleggen. Echter was deze ook een uur later nog steeds niet geprikt en ondertussen stonden 6 OKverpleegkundigen als een malle op zowel het linker- en rechterbeen als de rechterarm te trommelen om wat vaten op te laten komen. Links was al meermaals lek geprikt en werd dan ook buiten beschouwing gelaten. Na 1.5 uur bleek er uiteindelijk een infuus in de arm te zitten en kon mevrouw onder zeil worden gebracht. Inderdaad, die gehele 1.5 uur inclusief gemompel, gestommel en gevloek rondom de operatietafel kreeg mevrouw allemaal mee. Laat het even duidelijk zijn dat ik al 6x opgestaan was en naar een ander ziekenhuis was gegaan!
Uiteindelijk konden we aan de slag, via twee sneeën langs het oor en de kin hebben we een plaat op de kaak kunnen zetten waardoor deze weer normaal kon functioneren. 7uur lang mocht deze OK duren, wat voor mij alleen maar dolle pret was! Om half 4 was er eindelijk tijd voor een kop koffie en een verlate lunch, die onderbroken werd door een melding van de recovery room dat onze patient zojuist onwel was geworden en nu gereanimeerd werd. Als een gek in de auto gesprongen en met hoge snelheid terug naar het ziekenhuis, bij aankomst was mevrouw gelukkig stabiel, maaaar…. Dislocatie van de kaak als gevolg van de intubatie! 7uur werk voor niets geweest? Gelukkig hebben we met enige hardhandigheid de kaak op zn plek weten te trekken. Blij dat mevrouw weer stabiel was en met een enorm voldaan gevoel, mijn laatste dagje als co hier afgesloten.

‘s Avonds nog een heerlijke braai gehad met de lieve mensen die ik hier heb ontmoet. En toen was er nog tijd voor enkele dagen Mozambique! Vol goeie moed en bepakt en bezakt met de bus richting Maputo. Van daaruit door naar Tofo, de plek om te snorkelen/duiken en the big water five te spotten. Maar de weergoden hadden er flink de pest in en ondanks dat het regenseizoen al voorbij was, vonden ze het nodig ons op 4 dagen non-stop regen te trakteren. Gelukkig had ik in de bus 2 reizigers uit Zwitserland ontmoet en zijn we samen de dagen doorgekomen. Tofo bestond uit een marktpleintje met daar omheen enkele golfplaten huisjes en 2 backpackers. De lokale bar, en gelijk the place to be, (zie foto’s) was slechts een samenraapsel van golfplaten en houte planken. Echter waren we al gauw een van de stamgasten en kwamen de gratis tequilla’s op tafel en zodra de eigenaar zelf genoeg gedronken had, werd ook de gratis rum-cola meester gemaakt. En zo hebben we ons uiteindelijk toch wel erg goed vermaakt!
De laatste 3 dagen ben ik vervroegd terug gegaan naar Johannesburg om daar nog even te relaxen bij het zwembad en de regen achter me te laten, er vanuit gaande dat ik die nog genoeg zou krijgen in NL (en het is nog waar ook!). Mijn laatste avond nog naar the phantom of the opera geweest (wat een schitterende musical!) in het montecasino theater in Jo’burg en toen was het zaterdag tijd om richting het vliegveld te gaan. Tijd om afscheid te nemen van het welgestelde leven in Zuid-Afrika.

Kijkend naar mijn foto’s met op de achtergrond het tikken van de regen op t raam, begint de heimwee toch al toe te slaan.. Want wat heb ik een geweldige tijd gehad, wat een lieve mensen heb ik ontmoet, heerlijke braai’s gehad, actieve mountainbiketochten gemaakt, gehiked, geweldige OK’s gezien/gedaan, mooie plekken bezocht en weer een stukje meer van mezelf ontdekt. Opnieuw ervaren hoe blij ik (en wij allemaal) mogen zijn met ons wiegje in NL..

Dit was het dan alweer, het zit erop, het is voorbij.. De schrijver in mij heeft geprobeerd het kort te houden de afgelopen 2 maanden, en meer een gevoel over te brengen dan een dag-tot-dag-overzicht in de hoop jullie enigszins geprikkeld te hebben om zelf de stap richting Z-A te maken. Geloof me, it’s worth it…!


Veel liefs
Judith

Verras Judith in Zuid-Afrika met een belletje via HalloBuitenland.nl